Mikee likes to refer to herself in the third person sometimes.

This online journal is a collection of stories from the classroom, the corporate office and everywhere in between.

Even if it’s a dumb story, telling it changes other people just the slightest little bit, just as living the story changes me. An infinitesimal change. And that infinitesimal change ripples outward –ever forgotten, but the stories will last. And so we all matter –maybe less than a lot, but always more than none.

–An Abundance of Katherines, John Green

It is crucial for her to find Anne through her stories, for Anne is the adult who knows the difference between right and wrong and acts after deciding carefully without letting her soft side take over. Mikee is controlled by her child self who is deeply fascinated with all things bright and beautiful. Her parent self, contemplates her actions and guides her with virtues close to home. And if you don’t know what the metaphor means, think id, ego, superego –concepts from Psychology, a science she seeks to spend her lifetime studying.

She leaves it to your better judgment to decide if her thoughts are worth sharing and if Anne is worth finding.

On my 25th year, my wish for myself is to become emotionally independent.
To stop feeling so lonely almost every day
To not have to call my parents, and/or the 3 people I trust with my life
For every victory or dilemma
To cease being so clingy
And to never fail to forget
That I am perfectly capable of being alone.

I can still do well on my own.

Naisip kita ngayon dahil sa Spot the Difference sa likod ng Moo.

Noong bata ako, tuwing Linggo, ihihiwalay mo ang magasin ng Philippine Star, itutupi sa huling pahina, at iaabot sa akin. Sabay nating hahanapin ang sampung pagkakaiba sa dalawang larawang iginuhit sa dyaryo.

Ngayon ko lang napagtanto na nasasabik pa rin ako tuwing makakakita ng Find the Difference hindi dahil magaling ako rito, kundi dahil kadikit nito ang alaala ng masasayang kahapon.

img_0085

Marami ang nabagabag nang magdesisyon akong magturo. Sayang daw ang pinag-aralan ko sa Ateneo. Hindi raw ako kikita ng pera. At hindi ko raw alam ang pinapasukan ko. Minsan masakit ding marinig mula sa mga kadugo na hindi nila sinasangayunan o sinusuportahan ang karerang ito. Iilan lang ang talagang ipinagmalaki ako mula simula hanggang sa pagwawakas ng 2 taon ko sa paaralan. Isa ka na roon, Lolo.

Siguro dahil naging guro ka rin kaya alam mo ang sarap at pait na dala ng propesyong ito. Lagi kang sabik sa aking mga kuwento. Minsan inuunahan mo pa ako at ikaw na ang nagtatanong kung kamusta na ang mga “anak” ko. Nang bumalik ako sa opisina, panay pa rin ang tanong mo tungkol sa aking mga estudyante. Pati yung mga batang tinuturuan ko tuwing Sabado itinatanong mo. Hindi ko alam kung bakit interesadong-interesado ka sa kanila, pero salamat dahil sa madalas na “pangungulit” mo, nararamdaman kong tama pa rin ang mga ginagawa ko.

Kahit naman noong bata pa ako walang humpay ang paniniwala mo sa kakayahan ko. Para sa akin, kayong dalawa ni Lola ang No. 1 fans ko. Kahit napakaliit na bagay ikinatutuwa ninyo. Salamat dahil binusog ninyo ako sa inyong pagmamahal, ngunit pinalaki rin na may takot sa Diyos at pagpapahalaga sa lahat ng bagay.

Hindi ko alam kung nasabi ko na ito sa inyo pero kung proud kayo na ako ang apo niyo, mas proud ako na kayo ang Lolo ko.

img_0193

Kamusta ka riyan, Lolo?

Gusto kong isipin na tahimik na kung nasaan ka — dama ang malamig na simoy ng hangin, tanaw ang karagatan, at nakabantay sa amin.

Hindi na tayo muling magkikita, pero gusto ko lang malaman mo na mahal na mahal kita.