Mikee likes to refer to herself in the third person sometimes.

This online journal is a collection of stories from the classroom, the corporate office and everywhere in between.

Even if it’s a dumb story, telling it changes other people just the slightest little bit, just as living the story changes me. An infinitesimal change. And that infinitesimal change ripples outward –ever forgotten, but the stories will last. And so we all matter –maybe less than a lot, but always more than none.

–An Abundance of Katherines, John Green

It is crucial for her to find Anne through her stories, for Anne is the adult who knows the difference between right and wrong and acts after deciding carefully without letting her soft side take over. Mikee is controlled by her child self who is deeply fascinated with all things bright and beautiful. Her parent self, contemplates her actions and guides her with virtues close to home. And if you don’t know what the metaphor means, think id, ego, superego –concepts from Psychology, a science she seeks to spend her lifetime studying.

She leaves it to your better judgment to decide if her thoughts are worth sharing and if Anne is worth finding.

I haven’t thought of you in a while but last night I had a dream that we were together. Not together like we used to be, but together in the same space, sharing secrets and dreams. You were just as geeky as I remember and more self-assured than before. I don’t know how true this is now, but just in case it still matters, please know that I will always be proud of you and what you do.

Nakakainsulto.

Na marinig ang mga salitang mapanghusga mula sa isang kilala at edukadong manunulat (at ang mga bulong bulungan ng mga suma-sangayon sa kanya) : “Elite para sa elite.”

Nagtapos ako sa Ateneo de Manila University. Hindi mayaman ang aking pamilya. Magsasaka ang tatay ng tatay ko, guro naman ang tatay ng nanay ko. Ang mga nanay nila ay parehas naiwan sa bahay para buhayin ang 8/6 pa nilang mga anak. Pero, hindi rin kami mahirap. Parehas nagtapos ang mga magulang ko, at masasabi kong malayo na ang narating nila dahil sa kanilang pagtitiyaga. Napag-aral nila ako sa tulong ng educational plan, at sa malaki pang porsyentong natira, dugo at pawis ang inialay nila.

Hindi ko kayang makipagsabayan sa mga tunay na sosyal. Pero hindi ko rin naman masasabing ako’y walang-wala. Araw-araw akong nakikipagsapalaran sa pampublikong transportasyon, pero alam ko rin ang ginhawa (o kawalan nito) ng may pribadong kotse. Naranasan ko nang umiyak dahil hindi ko alam kung saan ako pupulot ng pangkain sa darating na mga linggo, pero nakakain na rin ako sa mga mamahaling restaurant. Nahold-up na ako sa EDSA, hinabol ng wala sa katinuan sa Ortigas, namura ng estudyante, naparangalan, at hinangaan. Para sa mga tulad kong pinaghirapan ang lahat ng “kayamanan,” para sa mga “sakto lang” ang katayuan sa buhay, saan ako dapat lumugar? Sa bandang huli, ang unibersidad na aking pinanggalingan lang ba ang sukatan ng aking pagkatao?

Para lang alam ninyo, sa loob ng 5 1/2 taon na iginugol ko sa Ateneo (kasama post-grad), kahit kailan hindi ko naramdaman na batayan ang kaantasan. May mga naging kaklase akong artista, anak ng politiko, anak ng mangingisda, iskolar –pero kahit kailan hindi ko naramdaman na may nahusgahan batay sa pinanggalingan. Oo, may mga mayayabang. May mga layunin lang ang magpayaman. Hindi ko itatanggi yun. Pero siguro mapalad lang ako dahil mas marami akong nakilalang may pakealam. Dalawa sa kilala kong mga nagtapos ng may pinakamataas na karangalan ngayon ay nagtatrabaho sa gobyerno. Isa sa kanila, nakasama kong magturo sa pampublikong paaralan sa loob ng 2 taon. Yung tinatawag ninyong mga conyo, isa sa kanila nag-aaral ng medisina para makatulong sa mga batang may malubhang karamdaman. Yung isa, tinalikuran ang kinikitang mataas na sahod upang magtayo ng sariling non-government organization. At yung isa inialay ang kinabukasan para magsilbing misyonaryo. Iilan lang sila sa mga tahimik na ninilbihan para sa bansa. Kung kasalanan ang pagkakaroon ng idealismo, mabuti nang magkamali kaysa walang nagawa.

Ngayon ko lang tunay naunawaan at nabigyan ng personal na kahulugan ang sinabi ng propesor ko sa Teolohiya na si G. Bobby Guevarra, masarap maging Atenista dahil masakit maging Atenista. Buong buhay na yatang nakatatak sa noo ko ang unibersidad na pinanggalingan ko. Kapag may nagawa akong mabuti, “ang bait talaga ng mga Atenista” ang hirit nila. Kapag may nagawang hindi maganda,  “Atenista kasi” ang bukambibig ng iba. Damay na rin ako sa mga nagawa, hindi nagawa, gagawin at hindi gagawin ng ibang taga-Ateneo. Naranasan ko ito sa eskwelehan kung saan ako nagturo, sa opisina, at oo, pati na rin sa aking pamilya. Nararanasan pa rin.

Gusto kong manatiling galit sa pagkakahon ng lipunan. Pero ang  ganitong pamamaraan ng pag-iisip ang mismong dahilan ng ating hindi pag-asenso. Realidad na hindi pantay-pantay ang pangekonomikong kalagayan ng bawat Pilipino. Pero responsibilidad natin na piliin kung paano natin ito tutugunan.

Bilang guro
Bilang mag-aaral ng sikolohiya

Bilang tao, tungkulin kong unawain ang pinanggagalingan ng naghihimutok na mamamayan. At hindi ito mapagtatagumpayan kung hanggang panlabas na katangian lang ang kaya kong tignan.

Last December my friend, Mech showed me pictures of adorable puppies and asked (okay, maybe I sort of begged him to ask) if I wanted to give one of them a home. Having waited 23 years for this opportunity, I did not even think twice before saying yes. Yes, I would love to have a puppy! Yes, I promise to give her a happy home. Yes, I would willingly give my heart and soul to become a new mom (to a pet)! YES IN ALL FORMS!!!

12434242_10153857498419421_720439436_n

Boston Terrier/Shih Tzu Breed

Read More

Last night, a friendly neighborhood gardener built a nest for Cinnamon in our backyard (?!) Apparently, Cinna had given birth to 4 black hedgehogs. It’s perplexing because Basil has a separate home; she couldn’t have gotten pregnant, and with black offspring. I looked around for answers and found, just a few feet away from her, a black fluffy dog.

Did I mention that the baby hedgehogs change color and dig tunnels in the ground like gophers?

Dreams are never normal for me.

So I applied for an online writing job. Part of the application requires information on your facebook/twitter/instagram/blog accounts.  As I was filling it out, I realized how social media accounts can make/break your future employments. My Facebook is set to private so I don’t have to worry about that. My Twitter account (which I rarely use) is just a sink hole for rants. Instagram is for food and floors, and art and stuff, and well, wordpress is just one lump of brain farts. I used to put a lot of thought in the content I put (see previous post), thought it was superficial, and now I’m back to thinking otherwise! I can now see how I can improve my online presence and use it to my advantage. I’m beginning to see the light! 

Currently, I don’t have anything that can incriminate me online (at least I think I don’t) but if people see my stuff and don’t like it, how can I go anywhere?!!!

God. I sound like a whiny teenager.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 36 other followers